Frank Usher to kultowa brytyjska marka modowa, od dekad kojarzona z elegancją, jakością i dostępnym luksusem. Wbrew nazwie nie stoi za nią jedna osoba – była to gotowa, nieaktywna marka, którą w 1944 roku kupili małżonkowie-uchodźcy z nazistowskich Niemiec: Max i Anne Bruh. Decyzja o zakupie istniejącej nazwy, zamiast budowania marki od zera, dała im anonimowość i profesjonalnie brzmiący szyld – a przede wszystkim pozwoliła ominąć powojenne ograniczenia rynku tekstylnego.
Powstanie marki i jej twórcy
Początki sięgają 1942 roku, kiedy zarejestrowano nazwę Frank Usher. Prawdziwy rozwój nastąpił po przejęciu przez rodzinę Bruh w 1944 roku, a oficjalne otwarcie działalności w Londynie nastąpiło w 1946 roku.
Anne Bruh (ur. październik 1922) dorastała w zamożnej rodzinie niemiecko-żydowskiej niedaleko Düsseldorfu. Wraz z narastaniem nazizmu rodzina została prześladowana i ograbiona; w 1938 roku uciekli do Holandii, skąd Anne ostatecznie przedostała się do Londynu. Tam pracowała jako maszynistka i uczyła się angielskiego.
Max Bruh (17.08.1906 – 29.01.1994) również był żydowskim uchodźcą z Niemiec. Przed wojną był dyrektorem w berlińskim domu mody Friedlander & Zaduk, zdobywając doświadczenie, które później wykorzystał w Londynie. W 1944 roku poznał Anne i wziął z nią ślub – to był przełom zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.
Strategia biznesowa i sukces
W powojennej Wielkiej Brytanii handel tekstyliami był reglamentowany kuponami, trudnymi do uzyskania dla debiutantów. Zakup działającej marki umożliwił rodzinie Bruh natychmiastowe wejście na rynek bez barier administracyjnych.
Dlaczego wybór gotowej nazwy okazał się tak skuteczny:
- ominięcie reglamentacji – brak konieczności ubiegania się o trudno dostępne kupony handlowe;
- szybki start operacyjny – możliwość natychmiastowego rozpoczęcia produkcji i sprzedaży;
- profesjonalny wizerunek – nazwa, która brzmiała modnie i wzbudzała zaufanie.
Frank Usher pojawił się w idealnym momencie – gdy kobiety pragnęły modnych, gotowych do noszenia ubrań (ready-to-wear), które łączyły styl z jakością bez astronomicznych cen.
Strategia marki opierała się na odwzorowywaniu paryskich trendów haute couture w przystępniejszych cenach. Dzięki kontaktom Bruhów firma pozyskiwała wzory, wykroje i świetne tkaniny, budując ofertę, którą chętnie kupowały domy towarowe na całym świecie.
Charakterystyka produktów
Marka specjalizowała się w długich, zwiewnych sukniach z „kobiecych” tkanin, stawiając na klasyczne wzory i kształty odporne na krótkotrwałe mody. Połączenie estetyki, jakości i umiarkowanej ceny sprawiło, że kolekcje były jednocześnie aspiracyjne i osiągalne.
Jako arbiter mody wewnątrz marki Anne Bruh trafnie przewidywała potrzeby klientek – projektowała rzeczy olśniewające, a zarazem komercyjnie udane.
Charakterystyczne elementy
Od lat 60. do 90. XX wieku Frank Usher odzwierciedlał duch każdej dekady:
- Lata 60. – proste linie, sylwetki w kształcie litery A, geometryczne zdobienia;
- Lata 70. – swobodne, płynące sylwetki i miękkie, ruchome tkaniny;
- Lata 80. – bufiasty rękaw, bogate zdobienia koralikami i cekinami.
Znakami firmowymi były ekstrawaganckie suknie balowe oraz cekinowe żakiety, które zapewniły marce rozpoznawalność.
Biżuteria kostiumowa Frank Usher
Podobnie jak wiele domów mody, Frank Usher Limited w latach 80. i 90. poszerzył ofertę o akcesoria dedykowane kolekcjom. Wprowadzono m.in.:
- szaliki,
- krawaty,
- biżuterię kostiumową.
W biżuterii wykorzystywano różnorodne materiały:
- złoto,
- stopy metali,
- sztuczną emalię,
- żywicę,
- kryształy,
- cyrkonie.
Biżuterię sprzedawano w aksamitnych sakiewkach z papierowymi metkami z logo Frank Usher.
Życie rodzinne i zarządzanie firmą
Anne i Max prowadzili firmę własnymi siłami – od projektowania i finansów po organizację produkcji, a nawet sprzątanie. Równolegle wychowywali dwóch synów: Stephena i Roberta.
Gdy chłopcy dorośli, Anne mogła spędzać więcej czasu w firmie, stając się łącznikiem międzywydziałowym i arbitrem mody dla Frank Usher.
Szczyt popularności i wpływ na branżę
Od lat 60. do 90. marka święciła triumfy na rynku brytyjskim i międzynarodowym. Max Bruh został członkiem zarządu British Fashion Export Council, a firma działała globalnie, wzmacniając pozycję brytyjskiej mody.
Dziedzictwo Frank Usher trwale odcisnęło piętno na brytyjskiej ulicy handlowej i całej branży mody.
Schyłek ery założycieli
W 1991 roku Max poważnie zachorował. Trzy lata przed jego śmiercią (29.01.1994) Anne przejęła stery domu mody i prowadziła go do 2000 roku, po czym przeszła na emeryturę w wieku 78 lat.
Współczesność marki
Po śmierci Maxa i odejściu Anne na emeryturę firma na początku XXI wieku została sprzedana korporacji Simma. Obecnie marka tworzy cztery linie odzieży wieczorowej, celując głównie w dojrzałe klientki – projekty są bardziej masowe, lecz wciąż rozpoznawalne.
Vintage’owe projekty Frank Usher cieszą się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów.
Kluczowe daty w historii marki
Najważniejsze momenty rozwoju Frank Usher:
- 1942 – rejestracja nazwy Frank Usher;
- 1944 – przejęcie marki przez Maxa i Anne Bruh, ślub założycieli;
- 1946 – oficjalny start działalności w Londynie;
- 1991 – poważna choroba Maxa Bruha;
- 1994 – śmierć Maxa Bruha (29 stycznia);
- 2000 – przejście Anne Bruh na emeryturę;
- początek XXI wieku – sprzedaż marki korporacji Simma.
Frank Usher – gitarzysta (odrębna osoba)
Warto odróżnić markę modową od osoby o tym samym imieniu i nazwisku. Frank Usher (ur. 4.08.1949 w Gateshead, Durham) to angielski gitarzysta, najbardziej znany z pracy w zespole Fish – nie jest związany z firmą odzieżową.
Dziedzictwo i kolekcjonerstwo
Dla miłośników vintage Frank Usher to skrót do elegancji i jakości. Najbardziej poszukiwane są ekstrawaganckie suknie balowe i cekinowe żakiety – idealne na przyjęcia i formalne okazje, do noszenia z lekkością przez cały rok.